start up

Start up, starting over again, starting. I went to a conference today about youth entrepreneurship. Although my studies are very theoretical, the start up Europe week was a very interesting initiative about radical ideas and start ups.

My ignorance about business plans, business angels, venture investment was huge and in some cases I was just sitting there with big eyes full of questions. In the meantime though, while economist consultants were discussing about the need, the product, the idea, the team, the money, the right time and lawyers about the relations and the right between the members and all of them about de-grading failure, suddenly it hit me.

Start ups are like relationships. Start ups have to focus to the possible need of the people and create the product as an answer that has been always missing. Now this was like every person’s relationship at the beginning. Relationship comes to be the answer to a need, usually mutual need. The two attendants happen to find to each other the missing piece. At this point someone could add that start ups may indeed find a needed product for the market. Relationships never do.

“Start ups are like roller coasters” That was a repeating phrase at the conference. I don’t know if you like roller coasters. Literary I mean. If you have joined the circus to live this experience. I have. This is why I admit that living roller coasters are much more dangerous. If you cannot handle the thrill and the stress do not go for it. This was the advise, but come on. Who would follow it? How many times we knew the persons roller coasters and we chose them either way. If you are seeking for great emotions follow the roller coasters. Or  go for a start up.

“When you are disappointed, broke dead, just before the edge or a bit after, there is only one circle you can ask for help, FF. Friends and Family. They will be there to hear you and more important to give you financial aid, sell some property, the gathered money of your grandmother’ s pension. Now that is what I call emergency calls. In every break up, pre break up, after break up, FF are always around. Ready to offer some love, some advise, or even better some chocolate.

And last but not least. We shouldn’t be disappointed if we fail in a start up or in a relationship. We have to try again. And again. And again. And again.(Remember Emerson)

 

A Chance

Υπάρχουν πολλές παροιμίες για την κατάλληλη στιγμή. Στα αρχαία ελληνικά το σημαίνον ήταν η λέξη καιρός. Ο καιρός ήταν η τομή του χρόνου και της επιλογής να δράσει κανείς σε αυτή τη στιγμή. Συνδυαζόταν μέσω της κριτικής ικανότητας η χρονική συνθήκη και το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Η έννοια του καιρού, της κατάλληλης στιγμής έχει περάσει βαθιά στη λαϊκή συνείδηση. Οι ευκαιρίες σε αντίθεση με την ιστορία δεν επαναλαμβάνονται. Άδραξε τη μέρα. Αγάλι αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι. Σκέψου προ του έργου ίνα μη φανής μωρός.
Για να πετύχει κανείς την κατάλληλη στιγμή οφείλει να έχει την εποπτεία του χρόνου γενικά. Αφενός του παρελθόντος, αφετέρου του παρόντος. Να αναλογιστεί τι επιθυμεί να πετύχει στο μέλλον και να κρίνει αν οι συνθήκες έχουν ωριμάσει ώστε να πραγματώσει την επιδίωξη του. Να μπορεί να οραματιστεί το μέλλον σε μια πιθανή δράση, έτσι ώστε να προβλέψει αν όντως έχει έρθει ο καιρός να ενεργήσει ή αν είναι καλύτερο να περιμένει. Έχει χρέος να μην είναι ούτε παρορμητικός, ούτε νωχελικός. Η έλλειψη σωστής αξιολόγησης μπορεί να οδηγήσει σε μονόδρομο. Αφενός στο πέρασμα του καιρού, της σωστής στιγμής και πιθανώς η οριστική απώλεια της. Αφετέρου στην λανθασμένη εντύπωση της άφιξης της που οδηγεί στο ίδιο αποτέλεσμα.
Ο χρόνος, όπως φαίνεται, λοιπόν, έχει άρρηκτη σχέση με τη σκέψη και την ανθρώπινη νοητική δραστηριότητα. Μπορεί κανείς να μιλήσει σε αυτό το σημείο για τις αισθήσεις; Η θεωρία της διαίσθησης έχει βάση σε ότι αφορά την κατάλληλη στιγμή, το χρόνο; Ή μήπως συνδέεται με την επιθυμία της δράσης ή αντίστοιχα της απραξίας και δικαιολογεί την εκάστοτε κίνηση μας;
Μπορούμε να το κρίνουμε από τη διαδικασία; Δηλαδή όταν κάποιος μας αναλύει τα αίτια μιας απόφασης να αξιολογήσουμε τις λογικές διαστάσεις αυτής και να προβλέψουμε ότι αυτή είναι η σωστή κίνηση; Ή να στεκόμαστε σκεπτόμενοι ακόμα και αρνητικά διακείμενοι στο ένστικτο ενός ανθρώπου που χωρίς καμία περαιτέρω ανάλυση θεωρεί ότι ο καιρός να ενεργήσει έχει έρθει;
Ο καιρός έχει να κάνει με τη προ-νόηση. Και για αυτό το λόγο μπορεί να κριθεί μόνο εκ του αποτελέσματος. Γιατί για τίποτα δε μπορούμε να είμαστε σίγουροι εκ των προτέρων. Δυστυχώς ή ευτυχώς κάποιες φορές. Όσες φορές και αν αναλύσουμε τα worst cases η εξέλιξη μπορεί να μας εκπλήξει. Η εξέλιξη μιας σχέσης, η εξέλιξη μιας πολιτικής εκλογής, η εξέλιξη του εαυτού μας, η εξέλιξη της ζωής μας.
Πριν λοιπόν αρχίσουμε να μεμψιμοιρούμε για τις ευκαιρίες που χάσαμε, ας μην κατατάξουμε τους εαυτούς μας σε αυτές τις δύο κατηγορίες ανθρώπων, οι οποίοι δράττονται της ευκαιρίας ή όχι. Ας ξεχωρίσουμε από αυτές τις δυαδικότητες που μας περιορίζουν. Μπορούμε πάντα να εντάξουμε τους εαυτούς μας σε μια άλλη κατηγορία, αυτήν των ανθρώπων που δημιουργούν τις ευκαιρίες. Ακόμα και αν τυχόν νομίζουν ότι τις δημιουργούν – πράγμα το οποίο ίσως θα έλεγε κανείς δε σχετίζεται με το ρεαλισμό – είναι όμως μια κατάσταση υπέρβασης. Υπέρβαση της παθητικής νοοτροπίας ότι ετεροκαθοριζόμαστε από τη μοίρα, την κοινωνία, την πολιτεία, τα παραδεδομένα.